βαθμός

Δεν είναι όλα τα παιδιά για «A». Γιατί δεν πρέπει να θεωρούμε ντροπιαστικούς τους βαθμούς «Β», «Γ», «Δ».

Θα σας τα πω με ιδιαίτερα έντονο τρόπο!

Απεχθάνομαι να βάζω δουλειά για το σπίτι. Αντιφατικό καθώς διδάσκω εδώ και 22 χρόνια και προσωπικά έχω βάλει, μέσα σε αυτό το διάστημα, ασκήσεις για το σπίτι διάρκειας εκατοντάδων ωρών. Αλλά έχω αρχίσει να αντιλαμβάνομαι σε αυξανόμενα ανησυχητικό βαθμό ότι η κοινωνία, είτε αυτή λέγεται «γονείς» είτε «στατιστικές που αφορούν τα σχολεία», θέλει τα παιδιά να φέρνουν ως μόνους βαθμούς το καταραμένο το «Α» και το «Α με τόνο».

Θυμάμαι να γνωρίζω ότι οι συμμαθητές μου που έπαιρναν άριστα (Α) ήταν εκείνοι οι οποίοι ήταν ιδιαιτέρως εξαιρετικοί σε ένα μάθημα. Ένα «λάθος » της γενετικής τους είχε κάνει να διαπρέπουν στα καλλιτεχνικά, στη μουσική ή στα μαθηματικά. Αυτοί αποτελούσαν το 2% των καλυτέρων στην τάξη. Γι’ αυτό και έπαιρναν Α (τότε δεν υπήρχε το «Α με τόνο» -αν και αυτό είναι άλλο θέμα- θέτοντας την κορυφή ακόμα πιο ψηλά και με μεγαλύτερο αριθμό συμμετεχόντων, έτσι ώστε όλο και περισσότεροι να θέλουν να χωρέσουν μέσα σε αυτή την κορυφή). Θυμάμαι πως ένιωθα ευτυχής για αυτούς και δεν στεναχωριόμουν καθόλου που δεν ήμουν κι εγώ ανάμεσά τους. Όσο για αυτούς που έπαιρναν «Β», «Γ», «Δ» ήμασταν οι περισσότεροι και νιώθαμε και πολύ ωραία!

Όμως, να ‘μαστε τώρα που έχουμε βάλει το «Α» να είναι το βασικό κριτήριο που θέλουμε όλοι να έχουμε. Άκουσα ακόμη, με πολλή λύπη, και τον ίδιο τον διευθυντή να λέει ότι το «Α» είναι το μόνο ισχύον νόμισμα και ότι απ’ ότι φαίνεται οι βαθμοί «Β» και «Γ» δεν είναι αρκετά καλοί πια (και το «Δ», είπατε «Δ»; Λυπάμαι!!). Και πως στο καλό να έχεις φυσιολογικά ευτυχισμένα, τελείως ικανά και τέλεια παιδιά για να για να πάρουν «Α» και «Α με τόνο», τα οποία πρέπει να δοθούν σε ένα μικρό ποσοστό από τους υπόλοιπους που είναι σε φυσιολογικά επίπεδα ικανοί; Τους κάνεις να δουλεύουν διαρκώς. Τα πρεσσάρεις από την ηλικία των 4. Έξι ώρες δουλειά στο σχολείο δεν είναι αρκετές, για αυτό βάζεις εργασία και στο σπίτι για ενίσχυση και βαθιά κατανόηση των πάντων. Μπορούμε να έχουμε τα πάντα που θέλουμε οποιαδήποτε στιγμή τα θελήσουμε. Είμαστε η γενιά όπου κάθε μας επιθυμία μπορεί να υλοποιηθεί. Στις 3 μετά τα μεσάνυχτα μπορούμε να φάμε πίτσα με ένα τηλεφώνημα ή φράουλες μέσα στον Ιανουάριο -έτσι σίγουρα είναι δυνατόν όλα μας τα παιδιά στη σειρά να χοροπηδούν με ένα πλατύ χαμόγελο κρατώντας αυτό το κομμάτι χαρτί που τους λέει ότι έχουν πάρει δέκα «Α με τόνο» μέσα σε μια μέρα. Μπορούμε να το κάνουμε να συμβεί, δεν μπορούμε;

Δεν θα έπρεπε όμως, διάβολε, δεν θα έπρεπε! Να, γιατί αγανακτώ. Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να κατεβάσουμε πάλι τον πήχη. ΟΧΙ όμως να στεναχωρηθούμε που θα κατεβάσουμε τις προσδοκίες μας ή τις ελπίδες μας ούτε να πούμε ότι μόνο το 2% των ικανών θα πρέπει να πάει μπροστά και να κυριαρχεί. Απλώς θα επιθυμούσα να μπορούσαμε να βρούμε έναν τρόπο να επιτρέψουμε στα παιδιά μας να απελευθερωθούν από αυτή την πίεση, ενώ ταυτόχρονα να μεγαλώνουν και να ανακαλύπτουν τον πραγματικό τους εαυτό. Εάν δεν το κάνουμε θα στείλουμε σε ένα τεράστιο ποσοστό παιδιών το μήνυμα ότι είναι αποτυχημένα. Ότι θα έπρεπε να παίρνουν άριστα και δεν τα καταφέρνουν.

ΟΧΙ, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΑΡΙΣΤΑ!

Δεν γίνεται να είμαστε όλοι καλοί στα πάντα. Αυτό είναι γελοίο. Ακυρώνει την ουσία ενός «Α». Δεν είναι να απορεί κανείς που χρειάστηκε να αλλάξουν το σύστημα όπου στο GCSE θα δίδονται βαθμοί μέχρι το 9 και θέλετε να μάθετε γιατί; Ούτως ώστε να μπορούν να προσθέσουν περισσότερους στην κορυφή, ένα επίπεδο 10/11…είχαν πρόβλημα με τα «Α», «Α με τόνο», «Α με τόνους», είχε αρχίσει να γίνεται γελοίο.

ΚΑΙ ΕΠΕΙΤΑ ΑΝΑΡΩΤΙΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑΤΙ ΑΝΕΒΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΑΓΧΟΥΣ.

Εάν έχετε παιδιά που δεν ανήκουν σε αυτό το σύστημα μετρήσεως ικανότητας του Ηνωμένου Βασιλείου, δηλαδή να φτάνουν στην κορυφή οι πολλοί λίγοι, εάν δεν έχετε ένα παιδί που να είναι εκ φύσεως προικισμένο να αφιερώνεται στα μαθήματά του με ιδιαίτερη προσήλωση και επιμέλεια, ίσως βρεθείτε στην κατάσταση να τρέμετε την μελέτη στο σπίτι. Η καταστροφή του Σαββατοκύριακου. Το τσεκούρι που επικρέμαται πάνω από την ελευθερία του να επισκεφτείς την οικογένειά σου, να πας για κολύμπι, να κάνεις κατασκήνωση. Αυτά τα καταραμένα μαθηματικά μου, η απαίσια εργασία στη φυσική!

Ποια είναι η συμβουλή μου; Μην δημιουργείται άγχος στο παιδί σας. Βγείτε να κάνετε κατασκήνωση, πηγαίνετε για κολύμπι και επισκεφτείτε την θεία Σάρα. Δεν θα σας δοθεί πάλι η ευκαιρία. Όλοι εμείς οι «άχρηστοι» του «Β», «Γ», «Δ» από το οποιοδήποτε ελεεινό κρατικό σχολείο, είμαστε μια χαρά τώρα. Επιβιώσαμε! Σας θερμοπαρακαλώ, προσπαθήστε να τους στείλετε το μήνυμα ότι αν και είναι καλό να προσπαθείς σκληρά, είναι εξίσου καλό να είσαι ευτυχισμένος βαθιά μέσα σου. Να κάνεις αυτό που σου ταιριάζει καλύτερα. Αυτό που ίσως προέρχεται από μια βαθμολογία «Β», «Γ» ή και ακόμη αυτό το αποτυχημένο «Δ». Αλλά μήπως αυτό σας κάνει να είστε ένα άτομο με λιγότερη αξία; Πιθανόν να σας κάνει να ευτυχέστερο, πιο υγιή άτομο και σίγουρα αυτός είναι και ο απόλυτος στόχος των γονέων και των σχολείων.

 

Πηγή: www.halfwavinghalfdrowning.com

Διαβάστε περισσότερα άρθρα