Blog

Τα αγγλικά παράθυρα

Το έχω αφήσει εκκρεμότητα από το ποστ της μπουγάδας και δεν θέλω να σε αφήσω με την αγωνία, να στριφογυρνάς τα βράδια από την περιέργεια.

Είσαι από την Ελλάδα και οι πιθανότητες λένε πως ζεις σε σπίτι όχι απλά με παράθυρα αλλά με μπαλκονόπορτες. Και κάθε μέρα ανοίγουν διάπλατα, να μπει το φως και ειδικά από την άνοιξη και μετά που ανοίγει ο καιρός να δροσιστεί το σπίτι. Κάθε πρωί ή εν πάση περιπτώσει κάποια πρωινά, βγαίνεις στην βεράντα και τινάζεις κουβέρτες και παπλώματα. Πολλές φορές δε, τα αφήνεις στα κάγκελα να αεριστούν. Εκεί κάπου μετά το Πάσχα, η πιο συνηθισμένη εικόνα στις γειτονιές είναι τα απλωμένα χαλιά στις βεράντες. Ωραία όλα αυτά και ίσως λίγο φολκλόρ αλλά κομμάτι της ελληνικής πραγματικότητας. Και εκεί μένει όταν μπεις στο αεροπλάνο για την γηραιά αλβιώνα.

Θα μπεις λοιπόν στο νέο σου σπίτι και θα πας στο παράθυρο. Λες κάτσε να το ανοίξω, να αγναντέψω την νέα θέα. Ακολουθούν στιγμές αμηχανίας. Αν είσαι σε καινούργιο φλατ με μεταλλικά παράθυρα ζεις ένα μπλοντ μόμεντ και ψάχνεσαι. Εντάξει φυσική, χημεία μηδέν και γενικά είσαι της θεωρίας και της τρίτης δέσμης αλλά πόσο δύσκολο είναι να το ανοίξεις. Καλωσόρισες! Το νέο σου παράθυρο ανοίγει προς τα έξω και αυτό μια στάλα. Καλή ώρα σαν σε κτίριο του Μπάμπη του Βωβού στο Μαρούσι.

Αν μένεις σε κλασικό βικτωριανού στυλ σπίτι, το παράθυρο σου ανοίγει μέχρι την μέση προς τα πάνω. Και από εμπειρία και των δύο σου λέω ότι αυτό είναι το καλύτερο. Χωράς να τινάξεις το πάπλωμα. Εννοείται ότι κανείς δεν τινάζει παπλώματα αλλά χεστήκαμε τι κάνουν αυτοί. Ίσως και να παίζω βάιραλ σε κάποιο βιντεάκι να τινάζω στρωσίδια αλλά τι να τους εξηγείς τώρα για την ελληνίδα μάνα.

Αν ζεις σε σπίτι με βεραντίδιο συγχαρητήρια, θα νιώθεις κοντά στην πατρίδα.

Το αγγλικό παράθυρο γενικά είναι πριβέ, πάντα κλειστό η μισόκλειστο και δεν θέλει πολλά πάρε-δώσε με την γειτονιά. Για αυτό άλλωστε έχει και κολλητή την αγγλική μπουγάδα.

 

Βασιλική Κουλούρη

Read more...

Οι περιπέτειες μιας μπουγάδας

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές εικόνες της ελληνικής νοικοκυροσύνης είναι η απλωμένη μοσχομυριστή και αστραφτερή μπουγάδα, τα απλωμένα ρούχα στο σχοινί. Και η ελληνική μπουγάδα είναι σαν τους Έλληνες περήφανη και εξωστρεφής, καμαρωτή στον συνήθως (εντάξει τελευταία κάνει νερά) λαμπερό ήλιο.

Η αγγλική μπουγάδα πάλι η δόλια το παλεύει, καταπιεσμένη και εσωστρεφής. Συνήθως κλεισμένη στους 4 τοίχους ενός δωματίου. Έστω ότι έχει την τύχη να ζει σ’ ένα σπίτι με κήπο, ο καιρός (και προς Θεού δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι) δεν της επιτρέπει να λάμψει. Περιττό να πω ότι τις μέρες με ήλιο η Αγγλίδα σπεύδει να απλώσει γιατί είπαμε δεν είναι να χάνεις την ευκαιρία του ήλιου.

(περισσότερα…)

Read more...

Το σχολικό χωνί (Schultüte) και η παράδοση πίσω από αυτό.

Ένα από τα πιο όμορφα πράγματα στην έναρξη της σχολικής ζωής είναι, πέρα από την υπερηφάνεια, την περιέργεια και την προσδοκία για τους νέους φίλους και τους νέους δασκάλους, η Schultüte.

Το σχολικό χωνί (σε πολλά μέρη της Γερμανίας, είναι επίσης γνωστό ως κώνος ζαχαροπλαστικής “Zuckertüte”) το κρατούν οι μαθητές την πρώτη Δημοτικού, την πρώτη ημέρα στο σχολείο. Είναι ένα παραδοσιακό γερμανικό σχολικό έθιμο.

Το γερμανικό δημοτικό σχολείο (Grundschule) ανοίγει τις πόρτες του στα «πρωτάκια» που συνοδεύονται από τους γονείς τους και κρατούν στα χέρια τη Schultüte. Παραδοσιακά κατασκευάζεται από ένα μεγάλο κομμάτι χαρτόνι. Συνήθως τα παιδιά την κατασκευάζουν στο νηπιαγωγείο και στη συνέχεια οι γονείς τους γεμίζουν με εκπλήξεις. Άλλοι γονείς πάλι το αγοράζουν από τα σούπερ μάρκετ, όπου υπάρχουν πάρα πολλά σχέδια, χρώματα και για τα δύο φύλα.

Μέσα στο χωνί αυτό, συνήθως οι γονείς, οι θείες , οι παππούδες ή οι γιαγιάδες βάζουν πολλά μικρά γλυκίσματα, γραφική ύλη όπως μαρκαδόρους, ξυλομπογιές, σβήστρες, μολύβια. Ακόμα και μικρά παιχνιδάκια υπάρχουν μέσα.

Η παράδοση της “Schultüte” χρονολογείται περίπου στο 1810, στη Σαξονία και τη Θουριγγία στη Γερμανία. Η πρώτη τεκμηριωμένη έκθεση του σχήματος κώνου Schultüte προέρχεται από την πόλη Jena το 1817, ακολουθούμενη από αναφορές από τη Δρέσδη (1820) και τη Λειψία (1836). Ξεκίνησε στις μεγαλύτερες πόλεις, αλλά εξαπλώθηκε γρήγορα στις μικρές πόλεις και χωριά, και σύντομα έγινε θεσμός σε όλη τη Γερμανία.

Πηγή: www.allesgr.de

Read more...

Του breakfast το ανάγνωσμα

Και θα μου πεις ποιο μπρέκφαστ. Είσαι Έλληνας, ξυπνάς 10 λεπτά πριν να φύγεις το πρωί για την δουλειά και το μόνο που κάνεις είναι να αρπάξεις έναν καφέ. Και μετά κατά τις 11 με 12 που το στομαχάκι αρχίζει τις πρώτες πενιές οι επιλογές σου κυμαίνονται ανάμεσα σε τυρόπιτα, σπανακόπιτα και κρουασάν ζαμπόν τυρί. Για να μην πω για το κουλούρι Θεσσαλονίκης και με πιάσει η συγκίνηση γιατί μου λείπει και μου λείπει πολύ.

Στην Αγγλία όμως τα πράματα είναι διαφορετικά. Έχεις ακούσει για το full english breakfast που έχει φαγητό για τις σωματικές ανάγκες που απαιτεί η οικοδομή. Αυγά, λουκάνικο (προσοχή το αγγλικό λουκάνικο είναι ελαφρώς ξενέρωτο και με περίεργη γεύση), τα beans με την κόκκινη σάλτσα και το μπεϊκον. Ταυτόχρονα υπάρχει και μια ντοματούλα για το ξεκάρφωμα της υγείας. Και μετά είναι και τα σκραμπλ εγκς σε διάφορες παραλλαγές, τα σάντουιτς και τα άπειρα κεϊκ. Εν ολίγοις μιλάμε για ένα μπραντς απά αυτά που έχουν γίνει μόδα και στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Κάτι μεταξύ πρωινού και μεσημεριανού που σε καλύπτει μέχρι το βράδυ. Σχεδόν όλα τα καφέ το σερβίρουν και ειδικά τα ΣΚ που ο κόσμος δεν δουλεύει, τα καφέ είναι γεμάτα.

Αν έρθεις στο Brighton να πας οπωσδήποτε στο Marmalade στο Kemptown, ένα από τα καλύτερα μαγαζιά για μπραντς. Λίγο πιο πάνω είναι και το σπίτι του Νικ Κέιβ και είναι θαμώνας. Αλλά πέρα από αυτό το αξιοθέατο αξίζει πολλά. Γιατί όσο και αν ακούγεται απίθανο, υπάρχει ζωή και μετά την τυρόπιτα.

 

Βασιλική Κουλούρη

Read more...

Το κυριακάτικο αγγλικό γεύμα aka The Sunday Roast

Είναι Κυριακή μεσημέρι και το πρόγραμμα έχει συνήθως φαγητό μαμάς. Παστίτσιο, μπριζόλες με πατάτες στο φούρνο, παϊδάκια στα κάρβουνα αν έχεις μπαμπά ψήστη, όλα πεντανόστιμα και μερακλίδικα.
Αν είσαι στην Αγγλία όμως και ειδικά αν είναι καλοκαίρι, πας σε μια καλή παμπ, κάθεσαι έξω και απολαμβάνεις το δικό τους κλασικό κυριακάτικο φαγητό, το Sunday Roast. Κρέας αργοψημένο, συνήθως μοσχαρίσιο αλλά και χοιρινό, με λαχανικά (όχι σαν αυτά που ξέρεις αλλά πεντανόστιμα δικά τους), πατάτες (όχι σαν αυτές που ξέρεις πάλι αλλά μαγειρεμένες εντελώς αλλιώτικα) και yorkshire pudding που αν και pudding όχι δεν είναι γλυκό αλλά κάτι πιτοειδή ψωμάκια. Όλα συνοδεία ζουμακίου ονόματι gravy sauce για την παπάρα με το yorkshire pudding (εντάξει δεν είμαι σίγουρη για το αν κάνουν παπάρες αλλά εγώ βάζω την πινελιά μου).
Απαραίτητη η συνοδεία μιας παγωμένης Guinness! Cheers!

 

Βασιλική Κουλούρη

Read more...

Δυσλεξία: αντιμετωπίζεται;

Η δυσλεξία, μια μορφή μαθησιακής δυσκολίας, συναντάται σε άτομα τα οποία δυσκολεύονται να μάθουν μέσω της γραπτής ή προφορικής γλώσσας, χωρίς να υπάρχει προφανής λόγος, όπως κάποιο τραύμα, πνευματική καθυστέρηση ή κάτι άλλο. Σε αυτή την κατηγορία μπορεί να ανήκουν και ευφυή άτομα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα επιτυχημένων κι ευφυέστατων δυσλεκτικών ανθρώπων είναι ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι, Τόμας Εντισον, Χανς Κρίστιαν Άντερσον, Χάρβευ Κάσιν (διάσημος νευροχειρούργος), Αλμπερτ Αϊνστάιν, ο σημαντικότερος επιστήμονας του 20ου αιώνα.

 

Ποια τα συνήθη χαρακτηριστικά ενός δυσλεξικού ατόμου;

Από τα πρώτα χαρακτηριστικά που θα παρατηρήσουμε σε ένα παιδί με δυσλεξία είναι το γεγονός πως ενώ στο σπίτι θα φαινόταν ένα έξυπνο και δραστήριο παιδί, στο σχολείο θα μας φαινότανε οκνηρό, τεμπέλικο και αδιάφορο για μάθηση. Όμως σίγουρα δεν είναι έτσι. Τα δυσλεξικά άτομα παρουσιάζουν φυσιολογική έως υψηλή νοημοσύνη. Αντιμετωπίζουν όμως δυσκολίες στον προφορικό και γραπτό λόγο, στην ορθογραφία, στην ανάγνωση. Χαρακτηριστικά, ένα παιδί με δυσλεξία δυσκολεύεται να αναγνώσει σωστά ένα κείμενο, χωρίς αυτό να δικαιολογείται από την ηλικία του, όπως για παράδειγμα παραλείπει συλλαβές, καταλήξεις και μιλάει κομπιαστά. Επιπλέον, παρουσιάζει προβλήματα βραχύχρονης μνήμης. Αυτό σημαίνει πως δυσκολεύεται να ακολουθήσει μια σειρά οδηγιών ή να απαριθμήσει τους μονούς αριθμούς ή ακόμη και να μάθει την προπαίδεια. Τέλος ένα ακόμη χαρακτηριστικό των ατόμων που παρουσιάζουν δυσλεξία είναι πως παρατηρείται μια σύγχυση όσον αφορά την εκτίμηση μιας απόστασης, του αριστερά – δεξιά ή και ακόμη ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι του χθες – αύριο.

Υπάρχει αντιμετώπιση;

Η δυσλεξία, όπως κι άλλες μαθησιακές δυσκολίες, δεν είναι ασθένεια την οποία την ξεπερνάς είτε με φαρμακευτική αγωγή είτε με άλλη βοήθεια, είναι μια ιδιαιτερότητα με την οποία το άτομο μαθαίνει να ζει, καλλιεργώντας εναλλακτικούς τρόπους μάθησης.

Σαν πρώτο βήμα, θα πρέπει να γίνει μια σωστή αξιολόγηση από κάποιον ειδικό ώστε το παιδί ή το νεαρό άτομο να μπορέσει με τη βοήθεια ενός καταρτισμένου εκπαιδευτικού να δημιουργήσουν ένα διδακτικό πρόγραμμα προσαρμοσμένο στις ανάγκες του. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να τονίσουμε πως είναι σημαντικό να τονώσουμε την αυτοπεποίθηση του ατόμου και κάτι τέτοιο μπορεί να επιτευχθεί δίνοντας του τη δυνατότητα να συμμετέχει σε δραστηριότητες που είναι ιδιαίτερα ικανός, ώστε να αντισταθμιστούν οι δυσκολίες του σε συγκεκριμένες δραστηριότητες, όπως είναι η μάθηση με κάτι που είναι αρκετά καλός.

Γενικά το δυσλεξικό άτομο θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με κατανόηση και να λαμβάνονται υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Όπως για παράδειγμα, το γεγονός πως ένα άτομο με δυσλεξία χρειάζεται περισσότερο χρόνο να φέρει εις πέρας μια εργασία, οπότε θα πρέπει να του δίνεται περισσότερος χρόνος. Όπως επίσης η καθαρή και ήρεμη ομιλία βοηθάει το άτομο στην κατανόηση των οδηγιών που του δίνονται για οποιαδήποτε εργασία ώστε να την εκτελέσει.

Θα βοηθούσε στην καλή ψυχολογία του παιδιού ο εκπαιδευτικός να μη λαμβάνει τόσο πολύ υπόψη του την καλή εμφάνιση ενός γραπτού όσο το περιεχόμενο του κειμένου. Επίσης σημαντικό είναι να μην υπερφορτώνεται το παιδί με πολλές εργασίες για το σπίτι. Έτσι δε θα έχει χρόνο για τίποτα άλλο, κάτι που θα είναι ιδιαίτερα αγχογόνο γι’ αυτόν, με αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές να μην τα καταφέρνει.

Τα παραπάνω είναι μερικά παραδείγματα ορθής αντιμετώπισης ενός δυσλεξικού ατόμου και πως θα μπορούσε να βοηθηθεί ώστε να μη νιώθει μειονεκτικά. Βέβαια σε όλα τα παραπάνω θα πρέπει να προστεθεί η διακριτικότητα, ιδιαίτερα στον εκπαιδευτικό, για το χειρισμό του παιδιού. Ώστε να μη νιώσει μειονεκτικά σε σχέση με τα υπόλοιπα τυπικά παιδιά.

Η σημασία της αξιολόγησης

Η δυσλεξία είναι ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ορισμένων ατόμων όσον αφορά τη μάθηση, το γραπτό και προφορικό λόγο που δεν έχει όμως καμία απολύτως σχέση με το νοητικό επίπεδο του ατόμου. Πόσο μάλλον όταν μερικοί διάσημοι δυσλεξικοί θεωρούνταν από τους σπουδαιότερους  ανθρώπους της εποχής τους. Με μια σωστή αξιολόγηση η δυσλεξία μπορεί να αντιμετωπιστεί και να δυσκολεύει στο ελάχιστο το δυσλεξικό άτομο χωρίς όμως να εξαλειφθεί ποτέ. Είναι καλό σε αυτό το σημείο να υπογραμμίσουμε πως η δυσλεξία παρουσιάζεται με διαφορετική συμπτωματολογία σε κάθε παιδί. Δεν υπάρχει ενιαία μορφή δυσλεξίας, όλα όμως μπορούν να ξεκαθαρίσουν με μια επίσκεψη σε έναν ειδικό.

 

Πηγή: nannuka.com

Read more...

Η ιστορία της μάσκας στο διάσημο καρναβάλι της Βενετίας

Οι μάσκες αποτελούν την πεμπτουσία του βενετσιάνικου καρναβαλιού, αλλά από πότε και γιατί αλήθεια οι βενετσιάνοι τις χρησιμοποιούν για να κρύψουν τα πρόσωπά τους; Ας μάθουμε!

Η ιστορία της μάσκας γενικά, χάνεται στα βάθη των αιώνων, από τους πρωτόγονους λαούς, μέχρι εκείνους που χάραξαν τα μεγάλα βήματα του πολιτισμού της ανθρωπότητας. Πέρα όμως από τη γενικότερη χρήση της, η μάσκα αποτελεί και σήμα κατατεθέν της Αποκριάς.

Το Καρναβάλι και οι λόγοι που δημιούργησαν τη μάσκα και τα κουστούμια μεταμφίεσης, είναι απόρροια διαφόρων κοινωνικών συνθηκών και η χρήση τους άλλαζε ανά τους αιώνες. Η βενετσιάνικη μάσκα, εμφανίστηκε κατά το Μεσαίωνα, όταν οι άνθρωποι φοβούνταν να δείξουν τα πραγματικά τους συναισθήματα και να αποκαλύψουν την ταυτότητά τους. Προκειμένου να περιοριστεί η αμείλικτη ηθική παρακμή της Βενετίας, οι τοπικές αρχές σε αρκετές περιπτώσεις όρισαν κανόνες για το Καρναβάλι και ρυθμίσεις για τη χρήση της μάσκας και τις μεταμφιέσεις.

Υπάρχουν πολύ λίγα στοιχεία που να εξηγούν το κίνητρο υιοθέτησης της μάσκας στη Βενετία. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η κάλυψη του προσώπου σε δημόσιους χώρους, ήταν η ιδιαίτερη βενετσιάνικη απάντηση σε μία από τις πιο άκαμπτες ιεραρχίες τάξεων στην ευρωπαϊκή ιστορία.

Σύμφωνα με αρχειακό υλικό, οι βενετσιάνικες μάσκες φοριούνταν στην πόλη της Βενετίας, από τον Μεσαίωνα, τον 12ο και 13ο αιώνα. Τις φορούσαν διάφορα πρόσωπα για να κρυφτούν από οποιαδήποτε παράνομη δραστηριότητα: τυχερά παιχνίδια, χορούς, παράνομες σχέσεις ή ακόμα και πολιτικά σκάνδαλα.

Το 1268 είναι η χρονιά κατά την οποία υπάρχει η αρχαιότερη καταγραφή ενός νόμου που περιορίζει την κατάχρηση της μάσκας. Στο εν λόγω έγγραφο απαγορευόταν στους άνδρες με μάσκες -που ονομάζονταν Mattaccini- να παίζουν το παιχνίδι κατά το οποίο έριχναν στις γυναίκες αυγά με ροδόνερο, από ψηλά κτήρια. Από τις αρχές του 1300, πολλοί νόμοι και διατάγματα άρχισαν να εκδίδονται για τον περιορισμό και τον έλεγχο της υπερβολικής χρήσης μάσκας από τους ελευθεριάζοντες Βενετσιάνους.

Ένας άλλος νόμος του 1339, απαγόρευε στους Βενετούς να φορούν χυδαίες φορεσιές και να επισκέπτονται μοναστήρια με καλόγριες, μεταμφιεσμένοι. Ο νόμος απαγόρευε επίσης στα άτομα να ζωγραφίζουν τα πρόσωπά τους ή να φορούν γενειάδες ή περούκες.

Κοντά στο τέλος της Δημοκρατίας, η χρήση μάσκας στην καθημερινή ζωή, δέχτηκε αυστηρούς περιορισμούς. Μέχρι το 18ο αιώνα, περιορίστηκε μόνο σε περίπου τρεις μήνες από τις 26 Δεκεμβρίου, καθώς συχνά χρησιμοποιούνταν για να κρύψει την ταυτότητα αυτού που τη φορούσε και παράνομες δραστηριότητές του. Ήταν ένα σύμβολο της ελευθερίας και της καταπάτησης όλων των κοινωνικών κανόνων που επιβάλλονταν από την Ενετική Δημοκρατία.

Η κατασκευή χειροποίητων βενετσιάνικων μασκών, ήταν μια ιδιαίτερα διαδεδομένη δραστηριότητα και υπήρχαν χιλιάδες τέτοια καταστήματα. Η ζήτηση για μάσκες και η χρήση τους ήταν τόσο μεγάλη, που οι απλές μαύρες μάσκες άρχισαν να μετατρέπονται σε πιο περίτεχνες κατασκευές και να εξαπλώνονται και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Το 1776, ένας νέος νόμος, αυτή τη φορά για την προστασία της ξεχασμένης «τιμής της οικογένειας», απαγόρευε στις γυναίκες να πηγαίνουν στο θέατρο χωρίς μάσκα «Bauta» που κάλυπτε το πρόσωπό τους.

Με την έναρξη της αυστριακής κατοχής, μετά την πτώση της Δημοκρατίας, η Βενετία έχασε τον αυθεντικό χαρακτήρα του καρναβαλιού της, καθώς οι ενετές κυρίες, άφησαν στην άκρη τις μάσκες, προσαρμοζόμενες στο γεγονός ότι η αυστριακή κυβέρνηση δεν επέτρεπε την χρήση τους, με εξαίρεση τους ιδιωτικούς χορούς.

Η ιταλική κυβέρνηση ήταν πιο «ανοικτή» πλέον, αλλά αυτή τη φορά οι Βενετοί ήταν άτολμοι. Η Βενετία δεν ήταν πλέον η πόλη του καρναβαλιού, αλλά μια αυτοκρατορική επαρχία χωρίς προσωπική ελευθερία. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης αυστριακής κυβέρνησης, επιτρεπόταν να χρησιμοποιούνται οι μάσκες κατά τη διάρκεια της Αποκριάς.

Μόνο δύο αιώνες αργότερα, το Καρναβάλι επέστρεψε για να παραμείνει, αλλά με ένα νέο ρόλο, δηλαδή ως καλλιτεχνική και δημιουργική έκφραση, που κάθε χρόνο πρωταγωνιστεί στην εκπληκτική πλατεία San Marco.

Οι πιο γνωστές βενετσιάνικες μάσκες

Οι βενετσιάνικες μάσκες κατασκευάζονται από δέρμα, papier mache, πορσελάνη ή με μια πρωτότυπη τεχνική από γυαλί. Αρχικά ήταν μάλλον απλές στο σχέδιο και τη διακόσμηση, ενώ σήμερα είναι ζωγραφισμένες στο χέρι και διακοσμούνται με φυσικά φτερά, πολύτιμα μέταλλα και λίθους.

Μερικές από τις πιο γνωστές μάσκες είναι οι:

Bauta: μια μάσκα που καλύπτει όλο το πρόσωπο. Ήταν από παλιά ένα παραδοσιακό κομμάτι τέχνης, με έντονο πηγούνι, χωρίς στόμα και πολλά επίχρυσα μέρη. Η μάσκα έχει τετράγωνο σαγόνι με κλίση προς τα πάνω για να επιτρέπει στο χρήστη να μιλά, να τρώει και να πίνει εύκολα χωρίς να χρειάζεται να την βγάζει, διαφυλάσσοντας έτσι την ανωνυμία του. Η Bauta συχνά συνοδεύεται από μια κόκκινη κάπα.

Colombina: είναι μισή μάσκα (καλύπτει μόνο τα μάτια), συχνά με περίτεχνη διακόσμηση από χρυσό, ασήμι κρύσταλλα και φτερά. Κρατιέται στο πρόσωπο με ένα μπαστούνι ή δεμένη με κορδέλα, όπως και οι περισσότερες άλλες βενετσιάνικες μάσκες

Medico della Peste (γιατρός της πανούκλας): Η μάσκα αυτή έχει ένα μακρύ ράμφος και είναι μία από τις πιο παράξενες και αναγνωρίσιμες βενετσιάνικες μάσκες. Ο εντυπωσιακός σχεδιασμός της έχει μακάβρια ιστορία: προέρχεται από τον 17ο αιώνα, όταν ο γάλλος γιατρός Charles de Lorme, την υιοθέτησε μαζί με άλλες υγειονομικές προφυλάξεις, ενώ θεράπευε θύματα της πανούκλας. Η μάσκα είναι λευκή και αποτελείται από ένα κοίλο ράμφος ενώ γύρω από τα μάτια διακοσμείται με κρυστάλλους.

Moretta: πρόκειται για μια οβάλ μάσκα με μεγάλες τρύπες για τα μάτια, που φοριούνταν από τις γυναίκες των πατρικίων. Η μάσκα διαθέτει επίσης πέπλο που κρέμεται στο λαιμό.

Larva ή Volto: Είναι μια μάσκα που καλύπτει όλο το πρόσωπο. Παλιότερα ήταν συνήθως λευκή και με έναν… τρισδιάστατο σχεδιασμό που την έκανε πιο άνετη σε σχέση με άλλες μάσκες. Συνοδεύεται από ένα τριγωνικό καπέλο και μανδύα έτσι ώστε να αυξάνεται η αύρα του μυστηρίου.

Βέβαια υπάρχουν πολλές ακόμη μάσκες όπως οι: Arlecchino, Brighella, Burrattino, Pantalone, Pierrot, Pulcinella, Gatto κ.ά..

Το καρναβάλι της Βενετίας σήμερα

Σήμερα, το βενετσιάνικο Καρναβάλι είναι ένα υπέροχο γεγονός όπου συμμετέχει όλη η πόλη –και όχι μόνο- και στο οποίο εμπλέκονται μεγάλοι χορηγοί, τηλεοπτικά δίκτυα και το παρακολουθούν πλήθη ατόμων από όλο τον κόσμο.

Για περισσότερες πληροφορίες και για το πρόγραμμα, επισκεφτείτε την επίσημη ιστοσελίδα του Βενετσιάνικου Καρναβαλιού: www.carnavale.venezia.it

 

Πηγή: www.clickatlife.gr

 

Read more...

Δεν είναι όλα τα παιδιά για «A». Γιατί δεν πρέπει να θεωρούμε ντροπιαστικούς τους βαθμούς «Β», «Γ», «Δ».

Θα σας τα πω με ιδιαίτερα έντονο τρόπο!

Απεχθάνομαι να βάζω δουλειά για το σπίτι. Αντιφατικό καθώς διδάσκω εδώ και 22 χρόνια και προσωπικά έχω βάλει, μέσα σε αυτό το διάστημα, ασκήσεις για το σπίτι διάρκειας εκατοντάδων ωρών. Αλλά έχω αρχίσει να αντιλαμβάνομαι σε αυξανόμενα ανησυχητικό βαθμό ότι η κοινωνία, είτε αυτή λέγεται «γονείς» είτε «στατιστικές που αφορούν τα σχολεία», θέλει τα παιδιά να φέρνουν ως μόνους βαθμούς το καταραμένο το «Α» και το «Α με τόνο».

Θυμάμαι να γνωρίζω ότι οι συμμαθητές μου που έπαιρναν άριστα (Α) ήταν εκείνοι οι οποίοι ήταν ιδιαιτέρως εξαιρετικοί σε ένα μάθημα. Ένα «λάθος » της γενετικής τους είχε κάνει να διαπρέπουν στα καλλιτεχνικά, στη μουσική ή στα μαθηματικά. Αυτοί αποτελούσαν το 2% των καλυτέρων στην τάξη. Γι’ αυτό και έπαιρναν Α (τότε δεν υπήρχε το «Α με τόνο» -αν και αυτό είναι άλλο θέμα- θέτοντας την κορυφή ακόμα πιο ψηλά και με μεγαλύτερο αριθμό συμμετεχόντων, έτσι ώστε όλο και περισσότεροι να θέλουν να χωρέσουν μέσα σε αυτή την κορυφή). Θυμάμαι πως ένιωθα ευτυχής για αυτούς και δεν στεναχωριόμουν καθόλου που δεν ήμουν κι εγώ ανάμεσά τους. Όσο για αυτούς που έπαιρναν «Β», «Γ», «Δ» ήμασταν οι περισσότεροι και νιώθαμε και πολύ ωραία!

Όμως, να ‘μαστε τώρα που έχουμε βάλει το «Α» να είναι το βασικό κριτήριο που θέλουμε όλοι να έχουμε. Άκουσα ακόμη, με πολλή λύπη, και τον ίδιο τον διευθυντή να λέει ότι το «Α» είναι το μόνο ισχύον νόμισμα και ότι απ’ ότι φαίνεται οι βαθμοί «Β» και «Γ» δεν είναι αρκετά καλοί πια (και το «Δ», είπατε «Δ»; Λυπάμαι!!). Και πως στο καλό να έχεις φυσιολογικά ευτυχισμένα, τελείως ικανά και τέλεια παιδιά για να για να πάρουν «Α» και «Α με τόνο», τα οποία πρέπει να δοθούν σε ένα μικρό ποσοστό από τους υπόλοιπους που είναι σε φυσιολογικά επίπεδα ικανοί; Τους κάνεις να δουλεύουν διαρκώς. Τα πρεσσάρεις από την ηλικία των 4. Έξι ώρες δουλειά στο σχολείο δεν είναι αρκετές, για αυτό βάζεις εργασία και στο σπίτι για ενίσχυση και βαθιά κατανόηση των πάντων. Μπορούμε να έχουμε τα πάντα που θέλουμε οποιαδήποτε στιγμή τα θελήσουμε. Είμαστε η γενιά όπου κάθε μας επιθυμία μπορεί να υλοποιηθεί. Στις 3 μετά τα μεσάνυχτα μπορούμε να φάμε πίτσα με ένα τηλεφώνημα ή φράουλες μέσα στον Ιανουάριο -έτσι σίγουρα είναι δυνατόν όλα μας τα παιδιά στη σειρά να χοροπηδούν με ένα πλατύ χαμόγελο κρατώντας αυτό το κομμάτι χαρτί που τους λέει ότι έχουν πάρει δέκα «Α με τόνο» μέσα σε μια μέρα. Μπορούμε να το κάνουμε να συμβεί, δεν μπορούμε;

Δεν θα έπρεπε όμως, διάβολε, δεν θα έπρεπε! Να, γιατί αγανακτώ. Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να κατεβάσουμε πάλι τον πήχη. ΟΧΙ όμως να στεναχωρηθούμε που θα κατεβάσουμε τις προσδοκίες μας ή τις ελπίδες μας ούτε να πούμε ότι μόνο το 2% των ικανών θα πρέπει να πάει μπροστά και να κυριαρχεί. Απλώς θα επιθυμούσα να μπορούσαμε να βρούμε έναν τρόπο να επιτρέψουμε στα παιδιά μας να απελευθερωθούν από αυτή την πίεση, ενώ ταυτόχρονα να μεγαλώνουν και να ανακαλύπτουν τον πραγματικό τους εαυτό. Εάν δεν το κάνουμε θα στείλουμε σε ένα τεράστιο ποσοστό παιδιών το μήνυμα ότι είναι αποτυχημένα. Ότι θα έπρεπε να παίρνουν άριστα και δεν τα καταφέρνουν.

ΟΧΙ, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΑΡΙΣΤΑ!

Δεν γίνεται να είμαστε όλοι καλοί στα πάντα. Αυτό είναι γελοίο. Ακυρώνει την ουσία ενός «Α». Δεν είναι να απορεί κανείς που χρειάστηκε να αλλάξουν το σύστημα όπου στο GCSE θα δίδονται βαθμοί μέχρι το 9 και θέλετε να μάθετε γιατί; Ούτως ώστε να μπορούν να προσθέσουν περισσότερους στην κορυφή, ένα επίπεδο 10/11…είχαν πρόβλημα με τα «Α», «Α με τόνο», «Α με τόνους», είχε αρχίσει να γίνεται γελοίο.

ΚΑΙ ΕΠΕΙΤΑ ΑΝΑΡΩΤΙΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑΤΙ ΑΝΕΒΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΑΓΧΟΥΣ.

Εάν έχετε παιδιά που δεν ανήκουν σε αυτό το σύστημα μετρήσεως ικανότητας του Ηνωμένου Βασιλείου, δηλαδή να φτάνουν στην κορυφή οι πολλοί λίγοι, εάν δεν έχετε ένα παιδί που να είναι εκ φύσεως προικισμένο να αφιερώνεται στα μαθήματά του με ιδιαίτερη προσήλωση και επιμέλεια, ίσως βρεθείτε στην κατάσταση να τρέμετε την μελέτη στο σπίτι. Η καταστροφή του Σαββατοκύριακου. Το τσεκούρι που επικρέμαται πάνω από την ελευθερία του να επισκεφτείς την οικογένειά σου, να πας για κολύμπι, να κάνεις κατασκήνωση. Αυτά τα καταραμένα μαθηματικά μου, η απαίσια εργασία στη φυσική!

Ποια είναι η συμβουλή μου; Μην δημιουργείται άγχος στο παιδί σας. Βγείτε να κάνετε κατασκήνωση, πηγαίνετε για κολύμπι και επισκεφτείτε την θεία Σάρα. Δεν θα σας δοθεί πάλι η ευκαιρία. Όλοι εμείς οι «άχρηστοι» του «Β», «Γ», «Δ» από το οποιοδήποτε ελεεινό κρατικό σχολείο, είμαστε μια χαρά τώρα. Επιβιώσαμε! Σας θερμοπαρακαλώ, προσπαθήστε να τους στείλετε το μήνυμα ότι αν και είναι καλό να προσπαθείς σκληρά, είναι εξίσου καλό να είσαι ευτυχισμένος βαθιά μέσα σου. Να κάνεις αυτό που σου ταιριάζει καλύτερα. Αυτό που ίσως προέρχεται από μια βαθμολογία «Β», «Γ» ή και ακόμη αυτό το αποτυχημένο «Δ». Αλλά μήπως αυτό σας κάνει να είστε ένα άτομο με λιγότερη αξία; Πιθανόν να σας κάνει να ευτυχέστερο, πιο υγιή άτομο και σίγουρα αυτός είναι και ο απόλυτος στόχος των γονέων και των σχολείων.

 

Πηγή: www.halfwavinghalfdrowning.com

Read more...

Σύνδρομο burn out σε μικρά παιδιά;

Tο δίλημμα για τους σημερινούς γονείς είναι μεγάλο. Από τη μια πλευρά γνωρίζουμε ότι ετοιμάζουμε τα παιδιά μας για έναν κόσμο τρομακτικά ανταγωνιστικό, από την άλλη φορτώνουμε ασφυκτικά το πρόγραμμα τους σε τέτοιο σημείο ώστε να τους δημιουργούμε πλέον άγχος. Διάβασμα, προπόνηση, κολυμβητήριο, δύο ξένες γλώσσες, ρομποτική και απαραιτήτως ένα μουσικό όργανο…. και είναι μόλις 7 χρονών.

Οι ειδικοί πάντως, συνιστούν προσοχή και καλούν τους γονείς απλώς να … χαλαρώσουν. Τονίζουν μάλιστα, πως ο ελεύθερος χρόνος και ο χρόνος που περνούν τα παιδιά με την οικογένεια και τους γονείς τους αποδεικνύεται πολύ πιο σημαντικός, κυρίως γιατί επιτρέπει στο παιδί να αναπτύξει αυτογνωσία.

Ένα παιδί μπορεί να διστάζει να πει ότι κουράζεται από τις πολλές δραστηριότητες. Μπορεί να μην το καταλαβαίνει καν. Υπάρχουν όμως, ενδείξεις που θα πρέπει να σας προβληματίσουν και να σας κρούσουν τον κώδωνα του κινδύνου.

Οι πονοκέφαλοι και οι στομαχόπονοι μπορεί να είναι ενδείξεις παιδικού άγχους και απόρροια υπερφορτωμένου του προγράμματος. Όπως επίσης, η κακή διάθεση και τα προβλήματα ύπνου. Μια ακόμη ένδειξη είναι η αλλαγή στη συμπεριφορά του παιδιού. Εάν ένα παιδί που συνήθως είναι ήρεμο και χαλαρό, αρχίζει να δείχνει σημάδια υπερέντασης ή έχει επιθετική, νευρική συμπεριφορά, τότε η αιτία μπορεί να είναι το παιδικό άγχος από το υπερφορτωμένο του πρόγραμμα.

Τα παιδιά πρέπει να έχουν καθημερινά ελεύθερο χρόνο. Χρόνο όπου θα αποφασίζουν μόνα τους τι θα κάνουν ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι δεν θα κάνουν απολύτως τίποτα. Μπορείτε να ενθαρρύνετε τα παιδιά εκείνη την ώρα να διαβάσουν, να ακούσουν (ή να παίξουν) μουσική, να πάνε βόλτα με τα πόδια ή με το ποδήλατό τους… ότι τα βοηθά να γεμίσουν τις μπαταρίες τους. Όσο χρονών κι αν είναι, τα παιδιά χρειάζονται χρόνο για να ηρεμήσουν.

Σημείωση: Η τηλεόραση, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και ο ηλεκτρονικός υπολογιστής δεν συνυπολογίζονται στο χρόνο ηρεμίας. Συζητήστε με το παιδί ώστε να μειωθεί ο χρόνος που βρίσκεται μπροστά στην τηλεόραση σε λιγότερο από 2 ώρες ημερησίως.

Τι βοηθά άλλωστε, περισσότερο το παιδί στο να ανεβάσει τους βαθμούς του; Σίγουρα η επίδραση του αθλητισμού όπως και της μουσικής είναι σημαντική, αλλά ο καταλυτικός παράγοντας είναι η οικογένεια.

Θα διαπιστώσετε ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο ευεργετικό για την ακαδημαϊκή πορεία του παιδιού από τα οικογενειακά γεύματα. Οι ψυχολογικές έρευνες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά που τρώνε οικογενειακώς με τους γονείς τους έχουν καλύτερη απόδοση στο σχολείο και καλύτερη συμπεριφορά. Επίσης, τείνουν να καταγράφουν λιγότερα ποσοστά παχυσαρκίας.

Κι αν δεν επιτρέπει το βαρύ πρόγραμμά σας ένα οικογενειακό δείπνο, οργανώστε σε καθημερινή βάση ένα καλό οικογενειακό… πρωινό.

Μιλήστε στο παιδί, συζητήστε μαζί του και συναποφασίστε ποιες δραστηριότητες είναι πιο σημαντικές και περιορίστε τις λιγότερο σημαντικές.

Προτού προσθέσετε ένα ακόμη άθλημα, ένα μάθημα μουσικής ή μία ακόμη ξένη γλώσσα, σκεφτείτε καλά το πρόγραμμα του παιδιού.

Εξασφαλίστε ότι ορισμένα απογεύματα την εβδομάδα θα είναι εντελώς ελεύθερα, χωρίς καμία δέσμευση και καταγράψτε το πρόγραμμά του σε ένα εμφανές σημείο. Σημειώστε πως το παιδί χρειάζεται να έχει και επαρκή χρόνο για να κατεβάσει ρυθμούς και να προετοιμαστεί με ηρεμία για μπάνιο και ύπνο. Είναι λάθος να τους βάζετε δραστηριότητες αργά το βράδυ. Τα παιδιά του Δημοτικού χρειάζονται τουλάχιστον 10 ώρες ύπνο ενώ οι έφηβοι 8 με 9 ώρες.

Παρατώντας κάτι στα μέσα της χρονιάς

Οι περισσότεροι γονείς πιστεύουν πως αν αρχίσεις κάτι πρέπει να το τελειώσεις. Σε γενικές γραμμές αυτή είναι μία σωστή και πολύ χρήσιμη αρχή για τη μετέπειτα πορεία των παιδιών. Υπάρχουν όμως, και εξαιρέσεις.

Το να επιβάλεις στα παιδιά να συνεχίζουν μία δραστηριότητα όλη τη χρονιά δεν τους διδάσκει κατ’ ανάγκη τις αξίες της επιμονής και της δέσμευσης.

Μπορεί αντιθέτως, να τα «προγραμματίζει» για μία ζωή ανεκτικότητας και υπερβολικών δεσμεύσεων.

Μία σημαντική δεξιότητα που χρειάζεται να κατακτήσουν τα παιδιά είναι να εξισορροπούν δραστηριότητες και σχολείο. Είναι σημαντικό να συζητήσουμε με το παιδί για τις αιτίες που μπορεί να οδηγήσουν στην εγκατάλειψη μίας δραστηριότητας.

Αν διαπιστώνετε ότι η βασική αιτία είναι το υπερφορτωμένο πρόγραμμα που επιφέρει επιπτώσεις στην ψυχολογία του παιδιού, τότε ίσως να πρέπει να συμφωνήσετε στην εγκατάλειψη κάποιας δραστηριότητας. Είναι σημαντικό ωστόσο, να κρατήσετε αυτή την εμπειρία και να την ανασύρετε την επόμενη χρονιά, όταν θα σχεδιάζετε το νέο πρόγραμμα δραστηριοτήτων.

Πηγή: www.parentbook.gr

Read more...

Befana & Epifania – Όλα όσα θέλεις να μάθεις για τη Μπεφάνα!

Οι μαθητές των Ιταλικών, αλλά και οι φίλοι της ιταλικής κουλτούρας, γνωρίζουν πως οι Ιταλοί εκτός από τον Άι Βασίλη (Babbo Natale), έχουν και την Befana, μια γριούλα καλή, αλλά πολύ άσχημη, που φοράει μακριά φαρδιά φούστα, ποδιά με τσέπες, σάλι, μαντίλι στο κεφάλι, έχει μια μεγάλη γαμψή μύτη με κρεατοελιές και πετάει πάνω σε μια σκούπα για να πάει την παραμονή των Φώτων δώρα στα καλά παιδάκια και κάρβουνο …στα λιγότερο υπάκουα! Τι ξέρουμε όμως για την πραγματική προέλευση της Befana;

Η Befana συγκεντρώνει μια ευρεία ποικιλία παραδόσεων, ειδωλολατρικών και χριστιανικών, που διασταυρώνονται και αλληλοκαλύπτονται, όπως άλλωστε και οι περισσότερες παραδόσεις λαϊκής προέλευσης και ταυτόχρονα θρησκευτικού χαρακτήρα.

Στις 6 Ιανουαρίου, στην πραγματικότητα, η χριστιανική Καθολική Παράδοση εορτάζει τα Θεοφάνεια (Epifania) ως την ημέρα κατά την οποία το Θείο βρέφος αποκαλύφθηκε στους τρεις Μάγους, που ταξίδεψαν ως τη Βηθλεέμ για να το προσκυνήσουν.

Η λέξη «Επιφάνεια» στα Αρχαία Ελληνικά σημαίνει «εκδήλωση-φανέρωση» και ακριβώς απ’ αυτήν προέρχεται και το όνομα «Epiphania» (ύστερο Λατινικό που στα Ιταλικά γράφεται Epifania) και δηλώνει τη Θεία Φανέρωση («Θεοφάνεια»). Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με αρχαιότερες χριστιανικές παραδόσεις, η 6η Ιανουαρίου, αντιστοιχεί επίσης σε δύο άλλες σημαντικές στιγμές στη ζωή του Ιησού Χριστού: η μία είναι η μέρα που βαπτίστηκε στον Iορδάνη ποταμό από τον Ιωάννη το Βαπτιστή (χριστιανική Ορθόδοξη Παράδοση), και η άλλη είναι η ημέρα κατά την οποία ο Ιησούς στη Χαναάν «εκδηλώνεται» με το πρώτο του θαύμα (τη μετατροπή του νερού σε κρασί).

Αλλά ακόμα πιο πριν, στα αρχαία προχριστιανικά χρόνια υπήρχαν σημαντικές επέτειοι τον Ιανουάριο: οι Ρωμαίοι γιόρταζαν την αρχή του έτους, με εορταστικές εκδηλώσεις προς τιμήν του θεού Ιανού (Januarius, απ’ όπου και πήρε το όνομα του ο μήνας αυτός) και της θεάς Strenia (από το όνομα της θεάς προέρχεται η λέξη strenna (δώρο) με την έννοια «Χριστουγεννιάτικο δώρο»).

Μάλιστα, στη συνέχεια, επειδή το χρονικό διάστημα μεταξύ Δεκεμβρίου και Ιανουαρίου ήταν ιδιαίτερα δύσκολο για τη γεωργία: ο αυτοκράτορας Αυρηλιανός θέσπισε την 25η Δεκεμβρίου ως «Γιορτή του Ήλιου» και για 12 ημέρες (δηλαδή μέχρι τη «Δωδέκατη Νύχτα» της 6ης Ιανουαρίου) ένας κορμός βελανιδιάς έπρεπε να καίγεται αδιάκοπα, επειδή ο άνθρακας που παρήγαγε (φαίνεται πως από εδώ ξεκινά η σχέση του άνθρακα εκείνου με τα κάρβουνα – carbone – που μοιράζει η Befana στα άτακτα παιδιά!) θεωρείτο οιωνός καλής τύχης για όλο το επόμενο έτος. Ταυτόχρονα, πίστευαν ότι κατά τις δώδεκα προηγούμενες της 6ης Ιανουαρίου νύχτες, η θεά Άρτεμις πετούσε στον ουρανό μαζί με άλλες θηλυκές οντότητες για να κάνουν το έδαφος πιο εύφορο και γόνιμο.

Στοιχεία που καταμαρτυρούν την σχέση της Befana με την αγροτική ζωή και την ύπαιθρο αποτελούν και τα δώρα που θεωρείται ότι προσφέρει, με πιο χαρακτηριστικά τα καρύδια, τα μανταρίνια και τα πορτοκάλια, αλλά και το ίδιο το κάρβουνο ως δώρο «αρνητικό» μεν, αλλά τόσο σημαντικό στην καθημερινή ζωή.

Όμως, στα χριστιανικά χρόνια η ειδωλολατρική εικόνα της Αρτέμιδος και αυτών των γυναικών μετατράπηκε σε εικόνα κακών και τρομερών μαγισσών, αλλά προφανώς η παλαιότερη θετική κι ευεργετική της φύση δεν μπόρεσε να σβήσει εντελώς.

Για τον εορτασμό της «Befana» αρχίζει να γίνεται λόγος ήδη από τον 13ο αιώνα (γιορτές με πυροτεχνήματα, τραγούδια και χορό). Το 16ο αιώνα «οι Μπεφάνες» (le Befane) είναι πολυάριθμες μάγισσες που φοβίζουν τα παιδιά, ενώ το 17ο αιώνα οι Befane περιορίζονται τελικά σε δύο, μία καλή και μία κακή.

Μόνον αργότερα αρχίζει η «Befana», να αποκτά τον ενιαίο χαρακτήρα που έχει και σήμερα, και πάλι όμως, βλέπουμε να έχει αυτή η ίδια μια ισχυρή δυαδικότητα μανιχαϊστικού τύπου (απ’ τη μια καλή γριά, απ’την άλλη άσχημη μέγαιρα, που φέρνει και δώρα, αλλά και κάρβουνα, στα παιδιά).
Πολλές παραδόσεις σκανδιναβικής προέλευσης για γυναίκες με μαγικές δυνάμεις μπορεί να έχουν συμβάλλει στη διαμόρφωση της απεικόνισης της ως «μάγισσα».
Την ίδια φιγούρα συναντάμε σε παραλλαγές και σε άλλες χώρες, όπως τη Frau Holle και Frau Berchta στη Γερμανία, για παράδειγμα.

Βεβαίως, ο θρύλος που κυριάρχησε περισσότερο τα τελευταία χρόνια δε θα μπορούσε παρά να είναι χριστιανικής προέλευσης: η Befana λοιπόν μπορεί να είναι μια γριούλα που οι τρεις Μάγοι συνάντησαν στο ταξίδι τους και στην οποία ζήτησαν καθοδήγηση για να βρουν το δρόμο προς τη Βηθλεέμ. Η ηλικιωμένη γυναίκα αρνήθηκε να τους συνοδεύσει, γιατί είχε πολλές δουλειές στο σπίτι και οι Μάγοι προχώρησαν μόνοι τους. Την επόμενη μέρα, ωστόσο, η λύπη την κυρίευσε, το μετάνιωσε και έχοντας χάσει την ευκαιρία να δει τον Ιησού, αποφάσισε να τους ακολουθήσει, αλλά ήταν πια αργά, αφού όσο κι αν έψαξε δεν κατάφερε να εντοπίσει το Θείο βρέφος. Έτσι, έμεινε να αναζητά έκτοτε το μικρό Ιησού, ανάμεσα στα άλλα παιδιά, έχοντας πάντα μαζί της, ως άλλος «Μάγος», τα δώρα που θα χρειαστεί να προσφέρει.

Δεν είναι λίγοι, ωστόσο, εκείνοι που διαπιστώνουν μεγάλες ομοιότητες μεταξύ της Befana και της Santa Lucia (Αγία της όρασης, του φωτός, αλλά και του Φωτισμού κατ’επέκταση), η οποία εορτάζεται 12 ημέρες πριν την 25η Δεκεμβρίου (ενώ η Befana 12 μέρες μετά!). Συγκεκριμένα στις 12 τα μεσάνυχτα την Παραμονή της εορτής της, όπως και η Befana, θεωρείται ότι φέρνει με το κάρο της που το σέρνει ένας γάιδαρος, παιχνίδια και γλυκά στα καλά παιδιά. Αυτά για να την ευχαριστήσουν αφήνουν λίγο νερό και άχυρο για τον γάιδαρο (σήμερα πια το άχυρο έχει αντικατασταθεί από ψωμί, ή μπισκότα), αλλά δεν πρέπει επ’ ουδενί να συναντηθούν μαζί της την ώρα που φέρνει τα δώρα, γιατί αν αποδειχτεί πως δεν ήταν και τόσο …καλά παιδιά κατά τη διάρκεια της χρονιάς η Santa Lucia μπορεί να τιμωρήσει ρίχνοντας τους στάχτη στα μάτια (άλλη μια ομοιότητα με το κάρβουνο της Befana, αλλά και τα μανταρίνια, ή τα πορτοκάλια που της αφήνουν οι μπόμπιρες μαζί με ένα ποτήρι κρασί)!
Μάλιστα, στο Bergamo (μια πόλη στη Βόρεια Ιταλία) τα παιδιά που επισκέπτονται την εκκλησία της Santa Lucia αφήνουν γράμματα με τα δώρα που επιθυμούν (σαν αυτά που γράφουν στον Άι Βασίλη, αλλά και στη Befana!), ενώ λόγω της εορτής της γίνεται πανηγύρι και στήνονται στους γύρω δρόμους πάγκοι με παιχνίδια, μαλλί της γριάς και γλυκά, όπως γίνεται και στη Ρώμη στην Piazza Navona, κατά τον εορτασμό της Befana (αλλά και σε πολλές άλλες πόλεις της Ιταλίας).

 

Πηγή: www.e-italika.gr

Read more...